Orzu va istaklarimizning chegarasi
Inson tabiati qiziq: tinimsiz orzu-istaklar qilamiz, ularni hayotimizning oliy maqsadiga aylantiramiz.
- Uy-joy masalasi: Bir xonaga sigʻib turgan oila dastlab ikki xonali uyni orzu qiladi. Keyin tuman markazidan 3 xonali uy, soʻngra viloyat markazidan 4 xonali hovli, oxir-oqibat poytaxtdan 5 xonali hashamatli koshona… (ijtimoiy tabaqalanish).
- Avtomobil vasvasasi: Oddiy mashina olish -> yangiroq modelga almashtirish -> va nihoyat, chet el avtomobilini xarid qilish (ijtimoiy musobaqa).
- Toʻy va dabdaba: Xuddi amirlardek ikki kecha-yu ikki kunduz dabdabali toʻy qilib, butun elga osh berish istagi.
- Va bu zanjir cheksiz davom etaveradi…
Yillar davomida tinim bilmay ishlaymiz, umrimizning eng navqiron qismini mehnatga bagʻishlab, topgan-tutganimizni ana shunday “oʻsib boruvchi” ehtiyojlarga sarflaymiz.
Biriga erishganimizdan soʻng darhol ikkinchisini, unga yetgach esa uchinchisini koʻzlaymiz. Maqsadlarimizga erishish bizga faqat vaqtinchalik rohat va lazzat hissini beradi, xolos. Bu xuddi shoʻr suv ichgandek gap — ichgan sari chanqoq ortib, yanada koʻprogʻini xohlayveramiz. Bu — oʻziga xos ruhiy qaramlikdir.
Asl lazzat - bu kamroq lazzatlanishda emasmi
Dunyodagi eng mazali taom – bu qorni ochganda yeyilgan oddiy non. Dunyodagi eng yumshoq toʻshak – qattiq mehnatdan keyin uxlagan oddiy oʻrin.
Bunday xohish-istaklarning chek-chegarasi yoʻq. Umrimizni shularga sarflashga rozimizmi?
Atrofimizda hashamatli mashina, qasrdek uy va boshqa dunyo matohlari boʻlmasa ham minimal sharoitda yashab, hayotdagi asl “missiya”sini unutmasdan ham baxtli yashayotganlar bor-ku!
Biz boriga qanoat va shukr qilishni unutyapmiz.